ด้วยความกันดารนี้เอง เลยคิดว่า คลอง 14 อยู่ไม่ได้แน่ๆ (แล้วมันก็ไม่มีที่ให้อยู่ด้วย) ก็เลยไปปรึกษาเพื่อนที่จบ มศว เพื่อนก็บอก อยู่แถวคลอง 11 ดีกว่า มีวัดดัง มี GPO ใกล้ๆ น่าจะมีแหล่งชุมชน แล้วรถก็ไม่ติด เพราะถ้าอยู่คลอง 7 ถึงจะเจริญก็จริง แต่รถติดมาก ไม่น่าสะดวกเท่าไร

เราก็เห็นดีเห็นงามกับเพื่อน ก็เลยลากมันไปหาหอด้วยกัน ซึ่งเพื่อนคนนี้ก็มีเซนส์นิดหน่อย เราก็เลยกะว่าให้มันช่วยเช็คผีไปในตัวเลย ซึ่งเพื่อนก็หูตาไวเหลือบไปเห็นตลาด แล้วเห็นป้ายหอพัก แล้วคืออยู่โครตหลบมุมต้องอ้อมเข้าไปในหมู่บ้าน แล้วตัดเข้ามาด้านหน้า (จริงๆมีทางลัด แต่เป็นซอยเล็กๆข้างๆวัด รถสวนไม่ได้ ซึ่งรถยนต์ถ้าขับไม่เก่งนี่เบียดกำแพงแน่ๆ แล้วกำแพงวัดอ่ะ มีรูปคนโน้นคนนี้ยาวเหยียด เกิดไปชนแล้วกระดูกใครไหลออกมานี่ยุ่งเลย) แต่มาพอถึงก็เห็นว่าเป็นหอใหม่ น่าอยู่ดี

ซึ่งเอาจริงๆหอนี้ก็ยังสร้างไม่เสร็จดีนัก บางห้องยังไม่เปิดให้เข้าอยู่ ดังนั้น คนมันจะน้อยๆหน่อย อยู่กันไม่กี่ห้อง ห้องที่เปิดให้เข้าอยู่แล้ว มี 1 ห้อง ชั้น 3 ก็ไปดูกับเพื่อน ซึ่งเพื่อนชอบห้องนี้ แต่เราไม่ชอบ รู้สึกว่ามันร้อน แล้วมีสายไฟตรงระเบียง วิวไม่สวย เลยไม่อยากได้ สุดท้ายเค้าเลยเปิดให้อีกห้องชั้น 3 เหมือนกัน ยังเก็บงานไม่เสร็จดี แต่เราเห็นแล้วชอบมาก เค้าเลยรับปากว่าจะรีบเก็บงานให้ (ซึ่งจริงๆ โดยรวมหอพักนี้เป็นหอพักที่น่าอยู่นะ)

คือห้องนี้เป็นห้องริมติดบันไดหนีไฟด้านข้าง ด้านข้างหัวเตียงติดหน้าต่างที่มีบ่อน้ำเก่าๆ ส่วนด้านหลังหน้าต่างริมระเบียงตรงกับเมรุเผาศพของวัด ซึ่งวันที่ไป เห็นปลาตัวใหญ่ๆมันว่ายขึ้นมา แล้ววิววัดมันสวย บรรยากาศก็เย็นๆ เราก็เลย เห้ย ดี หลังห้องมีปลาให้ดู มีวิววัด เอาห้องนี้แหละ ซึ่งเพื่อนที่ไปด้วย ก็พยายามส่งสายตาว่า มืงอย่าเอาห้องนี้ แต่มันก็ไม่ขัดศรัทธา ประมาณว่า “มืงสบายใจ กุก็สบายใจเพื่อน” แต่ตอนผมจะทำสัญญา มันก็พยายามขัดนะว่า ไปดูที่อื่นอีกไหม แต่ผมก็ยืนยันว่าเอาทีนี้ละ ขี้เกียจดูต่อ เสียเวลา

แล้วเอาจริงๆ เราก็ไม่ได้กลัวมาก เพราะเราก็เอาพระมาตั้ง เอามีดหมอมาวาง เราก็สบายใจระดับนึง แล้วเราเคยเจอแบบที่มันน่ากลัว ก็พอรู้ว่าถ้ามาร้ายจริงๆ บรรยากาศมันจะกดดันเรา อากาศจะเย็นยะเยือกหนาวถึงกระดูก แสงจะมืดๆหม่นๆอึมครึมดูไม่โปร่งโล่ง คือมันจะกดดันให้เราสติแตกอ่ะแหละ แต่ที่นี่ไม่มีบรรยากาศแบบนั้นเลย

ซึ่งเหตุการณ์เกิดขึ้นช่วงบ่ายของวันโกนแรกที่เข้าไปอยู่ (ตรงกับวันอาทิตย์) อยู่ๆก็ได้ยินเสียงผู้หญิง 2 คน เสียงสาวๆ อายุน่าจะราวๆ 16-20 ไม่เกินนี้ บทสนทนาก็แบบนี้

A: เธอๆ คนนี้เค้าเห็นเรา
B: ไม่เห็นหรอก เค้าไม่เห็นหันมาทางเราเลย
A: เค้าได้ยิน เธอไปกระซิบข้างหูเค้าสิ
B: (เสียงกระซิบใกล้ๆหู) อร่อยจังเลยนาาาาาาาาา (นึกในใจ เชี้ยไรวะ)

(บอกก่อนนะ ว่าผมได้ยินแต่เสียง แต่ไม่เห็นตัว)

แล้วหลังจากนั้นทุกวันพระกับวันโกน ก็จะเฮี้ยนหน่อย คือถ้าเรากลับมาห้อง ทีวีจะเปิดเองเสียงดังแบบสุดดดด แล้วก็ถ้าวันพระกับวันโกนทีวีจะเปิดเองตอนตี 3 แต่คุยรู้เรื่องนะ พอเราหารีโมทจะปิดไม่เจอ เราจะหงุดหงิดละ แต่นางรู้ พอเราหงุดหงิดจะโวยวายปุ๊บ ทีวีจะปิดเองปั๊บแบบอัตโนมัติทุกรอบ

แต่ที่น่ารำคาญคือ วันพระกับวันโกน ถ้ากลับห้องมา คือในห้องจะมีรอยเท้าคนเดินเป็นขี้โคลน เต็มห้องเลย เป็นรอยเท้าเปล่า แต่หน้าห้อง ไม่มีรอยเท้านะ มีแต่ในห้อง แล้วเราก็ต้องมาเช็ดเนี่ย

บางทีอาบน้ำอยู่ไฟดับเอง แล้วก็จะได้เสียงหัวเราะ คิๆๆๆ แต่เดี๋ยวไฟก็ติดเองนะ

เคยเจอหนักสุดก็คือ อาบน้ำอยู่ ไฟดับ แต่ไฟไม่ติดเอง แล้วเราจะเปิดประตู แต่เปิดไม่ออก มาดูอีกที เหมือนมีเชือกหรือสายสิญจน์ไรสักอย่างมัดที่กลอนประตูห้องน้ำไว้ แต่เราก็แกะได้นะ แล้วก็โยนทิ้งถังขยะไป

บางทีนอนๆอยู่ มาเป่าลมที่หูก็มี

คือเอาจริงๆ นาง 2 คน (หรือตน) จริงๆไม่ได้เป็นคนร้ายหรือคิดร้ายกับใคร แต่นางสายปั่น แบบสนุกอ่ะ ตอนหลังมีรุ่นน้องมาพักหอเดียวกัน เจอนางหลอกเหมือนกัน 5555555 (จนรุ่นน้องต้องหนีไปนอนกับเพื่อนที่ชั้น 2 พอตอนหลังถึงได้รู้ว่านางไปได้แค่ชั้น 3)

อ่อ มีวันนึง ไปบูชาหลวงพ่อโสธรที่ฉะเชิงเทราที่มันเป็นหินสีๆมีหลายๆสี เราก็มาตั้งเรียงยาวๆ หลายๆองค์ คือไม่ใช่ไร นอนหันข้างแล้วมันเห็นเมรุ เห็นบ่อยๆชักใจไม่ดี บางวันมีเผาก็มีควันลอย (ช่วงนั้นโควิดระบาดด้วย) เลยเอาพระมาตั้งเรียงตรงหน้าต่างด้านข้างยาวๆไป พอหันไป ก็จะได้เห็นพระก่อนเมรุ จะได้สบายใจ ทีนี้พอเอามาตั้งปุ๊บ

A: เธอๆ ดูสิ เค้ามีพระทุกสี หู้วววววว
B: สาธุๆ เค้าไปเอามาจากไหนเต็มเลยอ่ะเธออออ

ผมนี่ฮาออกมาเบาๆเลย

บางทีสวดมนต์ นางก็มากระซิบว่า “สวดแบบนี้หรอ” “ใช่หรอ” “สวดผิดนาาาา” แต่พออุทิศส่วนกุศล บางทีนางก็จะมากระซิบว่า “ใจดีจังเลยนาาาา” แต่หลังๆผมไม่ค่อยสวดที่ห้องนั้น เพราะบางทีสวดแล้วกลิ่นธูปตลบอบอวล คือไม่ได้กลัวนางหรอก กลัวเพราะมันติดอยู่กับวัดมากกว่า ไม่รู้อะไรมามั่ง หลังๆเลยเลิก ตัดปัญหา

อ่อ แล้วที่นางชอบมาก คือเวลาเราเปิดรายการผี หรือฟังเรื่องผี นางจะชอบฟังสุดๆ ผีชอบฟังเรื่องผี อันนี้ฟันธงเลยว่าเรื่องจริง พอฟังแล้วนางก็จะคุยเม้ามอยกับเพื่อนนางอ่ะแหละ “เธอว่าจริงไหม” “เราว่าไม่จริง” “นั่นสิ ใครบอกมีเป็นร้อย เห็นไม่ถึงสิบ” อย่างฮาอ่ะ

อ่อ มีครั้งนึง เปิดน่าจะอุ๋มอิ๋มมั้ง คือนั้นแฟน(เก่า)มานอน แล้วแฟนเปิด แล้วในคลิปพูดประมาณว่า เทพเจ้าเห้งเจีย หรือไรสักอย่าง จำไม่ได้ บอกว่ามาเก็บวิญญาณช่วงนี้ (คือมันช่วงโควิด) แล้วก็นางก็คุยกับเพื่อนว่า “เธอๆ เค้าจะมาเก็บเราไหมอ่ะ” อย่างฮา 555555

สุดท้ายก็อยู่กับผีมาได้ 8 เดือน ก่อนจะย้ายที่ทำงานใหม่ แต่เราเป็นคนไม่ชอบปริศนาอะไรค้างคา เราก็เลยให้คนมีเซนส์ มาดูให้ ว่ามันเกิดอะไร ยังไง

คือคนนั้น เค้าก็คุยกับเจ้าที่ เจ้าที่เป็นคุณป้าอ้วนๆ คุณป้าบอกว่า ผู้หญิง 2 คนนั้น เป็นเพื่อนกัน มาตายที่บ่อน้ำข้างหลังเนี่ยแหละ คือคนนึงลงไปก่อน แล้วอีกคนลงไปช่วย สุดท้ายตายคู่ แล้วเค้าก็ติดอยู่ในนั้นแล้วเป็นเหมือนพรายน้ำอยู่นานพอสมควรนะ แต่เหมือนพอเค้าหมดกรรมตรงนั้นแล้วก็ขึ้นมาได้ ซึ่งจริงๆก็ไปเกิดใหม่ได้แล้ว แต่เค้าไม่ไป เค้าบอกว่า ตอนเป็นมนุษย์เค้าไม่มีความสุข แต่อยู่แบบนี้เค้ามีความสุข ไม่ต้องทุกข์ทรมาน แค่เหงานิดหน่อย เพราะไม่มีคนคุยด้วยเลย ที่ออกไปห้องคนโน้นที คนนี้ที ก็เพราะเหงาอ่ะแหละ

แล้วเจ้าที่ก็บอกว่า จริงๆเค้าไม่ได้ให้ขึ้น (ประมาณว่าอย่าโทษว่ากุไม่ทำหน้าที่นะ) แต่ว่าห้องนี้มันอยู่ชั้น 3 แล้วเลขห้องนี้ มันแปลว่าทางผ่าน ทางโลกวิญญาณมันเลยไปได้ นางไปได้แค่ชั้น 3 ไม่กี่ห้องหรอก แต่ว่ามาห้องผมบ่อยสุดเพราะติดทางหนีไฟ จะขึ้นลง ไปไหนก็ต้องผ่านห้องผมตลอด นางเลยแวะบ่อยสุด

อ่อ แล้วเจ้าที่ก็บอกว่า จริงๆห้องนั้น ไม่มีใครอยู่ได้หรอก แต่ไอ้นี่มันมีบุญ เหมือนมันรู้ เอาพระมาตั้ง เอามีดหมอมาวาง แถวนี้ เค้าเลยเกรงใจมันกัน ไม่ค่อยอยากมายุ่ง แล้วก็ฝากบอกด้วยว่า มีดหมออ่ะ อย่าชักนะ ชักเมื่อไร ชิบหายกันหมดนี่แหละ

จบ…

The post เรื่องผีคลอง 11 appeared first on บันทึกของเภสัชอู๋.

อย่างแรก ยอดวิวเยอะนะ ขนาดไม่ได้ตั้งกระทู้ใหม่เลย แล้วกระทู้เก่าเราก็ไม่ได้กระทู้ยอดฮิตหรือแนะนำอะไรด้วย วันนึงยังมียอดดูตั้ง 453 วิว แสดงว่า pantip น่าจะติด google เยอะมาก คงมีคน search หา แล้วเจอกระทู้เก่าๆที่เราตั้งไว้

• รายได้ = 0 เหรียญ
• CPM การแสดงผล = 0.02 เหรียญ แสดงว่าถ้าโฆษณาเราแสดงผล 1,000 ครั้ง เราจะได้ 0.02 เหรียญ แล้วคนดู 453 ครั้ง แสดงโฆษณาไป 162 ครั้ง แสดงว่าต้องมีคนดูกระทู้เรา 2,796 ครั้ง ถึงจะได้ 0.02 เหรียญ
• CPC = 0 เหรียญ เห้ย เป็นไปได้หรอวะ ที่จะไม่มีคนประมูลค่าคลิกมาใน pantip เลย แสดงว่าคลิกไป เราก็ไม่ได้ตังเลย ได้จากยอดวิวล้วนๆ
• เวลาที่ได้แสดง = 19.53 วิ แสดงว่าคนอ่านกระทู้เรานานเหมือนกันนะเนี่ย เพราะคนสมัยนี้ ประมาณ 3 วิ ปิดละ

ถามว่าสมัครดีไหม ส่วนตัวว่า เหมาะกับคนที่มีกระทู้เก่าๆดังๆเยอะๆ เพราะ pantip น่าจะติดหน้าแรก google เยอะ มีคน search หาเจอตลอด อยู่เฉยๆก็ได้เป็นค่าขนมเล็กๆน้อยๆไป

อัพเดท หลังกลับไปลองเล่นได้ 2 เดือน

สวัสดีครับ กลับมาอัพเดท หลังจากลองเล่นแบบจริงๆจังๆไปได้ 2 เดือน ตอบไปรวมทั้งหมด 3000 กระทู้ และนี่คือรายได้ที่ได้ใน 30 วัน ตามรูป

ส่วนรายละเอียดของแต่ละวัน ก็ประมาณนี้

จะเห็นได้ว่า ยืนพื้นเลยจะได้ประมาณวันละ 0.5 เหรียญ แต่รายได้แปรผันตาม RPM มากๆ จะเห็นได้ว่าช่วงหลังๆแม้ว่ายอด view จะพุ่งสูงขึ้น แต่พอค่า RPM ตก ยอดก็ตกลงไปด้วยชัดเจนเลย

ส่วนตัวคิดว่าน่าจะลองตอบไปอีกสักระยะ ได้ผลยังไงเดี๋ยวมาอัพเดทให้ฟังใหม่ครับ

The post รีวิว Adsense x Pantip appeared first on บันทึกของเภสัชอู๋.

• วิทย์ 77
• คณิต 76.25
• ไทย 67 หรือ 75 เนี่ยแหละ จำได้ว่าผิดหวัง เพราะเพื่อนๆ 80+ กันหมด แล้วเป็นวิชาเก่งเราด้วย
• อังกฤษ 65 หรือ 66 หรือ 66.25 เนี่ยแหละ จำได้ว่าเกินความคาดหวัง เพราะหวังไว้แค่ 50+
• สังคม 67 หรือ 76 เนี่ยแหละ จำไม่ได้ จำได้แต่ A-NET ได้ 65 (จำได้ ปีนั้น TOP ประเทศ A-NET ได้ 70 คะแนน ซึ่งผม 65 คะแนน ติด TOP 1000 ของประเทศ ซึ่งตั้งแต่เกิดมา ก็พึ่งรู้ว่าเก่งสังคมวันนั้นแหละ เพราะสอบที่โรงเรียนคะแนนเน่าตลอด)
• สุขศึกษา 70 (อันนี้จำแม่น เพราะภูมิใจมาก ไม่ได้อ่านแต่ได้ 70)
• ศิลปะ 48.33
• การงาน อันนี้จำไม่ได้จริง ไม่ 30 40 ก็ 60 กว่าๆเนี่ยแหละ

เอาจริงๆ สุขะ พละ การงาน ศิลปะ ปี 50 เป็นปีทดลองสอบปีแรก ไม่เอาคะแนนมาคิด ก็เทกันหมดแหละ ไม่มีใครอ่าน

อ่อ แถมๆ คะแนนสอบใบประกอบ MCQ 67 OSPE 83 จำได้ตอนนั้นกำลังนั่งรถทัวร์กลับ มข. เพื่อนแดนโทรมา ประโยคแรกที่มันพูดคือ “คะแนนใบประกอบออกแล้ว มืงตายยากชิบหาย”

The post ว่าด้วยเรื่องเทรนย้อนวัยเด็ก โชว์คะแนน O-NET appeared first on บันทึกของเภสัชอู๋.

ยกตัวอย่างดังรูป เป็นแบบฟอร์มของ สสจ. จังหวัดนึง ซึ่งมันผิด พรบ.ยา เพราะมาตรา 34 บอกไว้ว่า มาตรา ๓๔ ผู้มีหน้าที่ปฏิบัติการตามมาตรา ๓๘ มาตรา ๓๙ มาตรา ๔๐ มาตรา ๔๐ ทวิ มาตรา ๔๑ มาตรา ๔๒ มาตรา ๔๓ หรือมาตรา ๔๔ ซึ่งประสงค์จะไม่ปฏิบัติหน้าที่ต่อไป ต้องแจ้งเป็นหนังสือให้ผู้อนุญาตทราบไม่เกินเจ็ดวันนับแต่วันที่พ้นหน้าที่

จะเห็นได้ว่า ถ้าเภสัชจะยกเลิกการเป็นผู้มีหน้าที่ปฏิบัติการ แค่แจ้งก็พอ ไม่ต้องสนใจว่าผู้รับอนุญาตจะว่ายังไง

ปล.ถ้าเจอเคสแบบนี้ แนะนำ แจ้งไปเฉยๆ ถือว่าเราทำสำเร็จแล้ว ไม่ต้องสนใจว่าเจ้าหน้าที่อนุญาตหรือไม่ เพราะตามกฎหมาย แค่แจ้งถือว่าสำเร็จแล้ว

แต่ถ้าเจอเคส สสจ. มั่วแบบอื่นๆ ต้องแก้ไขแบบ case by case

The post สสจ.ใช่ว่าจะถูกเสมอไปนะ appeared first on บันทึกของเภสัชอู๋.

The post ผลงานการทำ SEO ของมือสมัครเล่นแบบบ้านๆ appeared first on บันทึกของเภสัชอู๋.

ก็เลยมานั่งคิดๆดูว่า อ๊ะ เรามีกี่อย่างที่สังคมสมัยนี้บอกว่าต้องมีแล้วนะ

• เงินก็ต้องหา ✅
• แฟนก็ต้องมี ❌ เอาไว้ก่อนๆ
• ชื่อเสียงก็ต้องได้ >>> ก็ค่อยๆสะสมไป มีคนมา engagement ด้วย วันละคน สองคน ก็พอ
• สุขภาพก็ห้ามทิ้ง >>> ทำได้บ้าง หลุดบ้าง ยังไม่ค่อยพอใจเท่าไร
• วางคาเรียร์ภาท >>> คิดไว้หลายๆอัน เพราะชีวิตจริง มันไม่เป็นตามนั้น เด๊ะๆ มันมี accident ตลอด
• งานต้องมีอิมแพ็ก >>> ทำให้รู้สึกว่าตัวเองยังมีประโยชน์มีคุณค่าบ้างก็พอ
  ต้องมีบันไดก้าวขึ้นไปข้างบน >>> ทำไมไม่ขึ้นลิฟท์วะ อ่อ ไม่มีตังติด ก็ปีนบันไดลิงไปแหละ
• ต้องอันเลิร์น รีเลิร์น >>> ต้องเปลี่ยนวิธี learn ใหม่หมดเลย เดี๋ยวว่างๆค่อยเขียน โมเดลเรียนแบบเดิมมันช้า ไม่ทันจริงๆ
• หาเวลาพัฒนาตัวเองตลอดเวลา >>> สนใจเรื่องอะไร ก็ไปศึกษา ถ้าพยายามฝืนศึกษาเรื่องที่รู้ว่าต้องศึกษา แต่ไม่ได้ชอบ มันจะกิน willpower เยอะเกิน หมดแรงก่อน
• ถ้าช้าเดี๋ยว ChatGPT >>> พยายามทำความรู้จัก เพื่อหาวิธีอยู่ร่วมกับมันแบบสันติให้ได้อยู่
• ต้องพัฒนาทั้งฮาร์ดสกิลส์ ซอฟท์สกิลส์ >>> แค่ลุกขึ้นไปทำงาน มันก็ได้พัฒนาแล้วแหละ นิดๆหน่อยๆช่างมันเหอะ เว้นแต่ career path มันจะชัดมากว่าต้องมีสกิลนี้จริงๆ ค่อยว่ากันอีกที กดดันตัวเองมาก เหนื่อย
• ต้องมีโกร๊ธมายด์เซ็ท >>> ก็ growth เท่าที่ไม่ toxic กับใจตัวเองก็พอ
• ต้องเก่งภาษาอังกฤษ >>> ยังต้องฝึกอีกเยอะ ในช่วง 10 ปีนี้ ถ้ายังไม่ตายไปซะก่อน คงต้องหาเวลาฝึกเพิ่มแหละ ตอนนี้เอาไว้ก่อน
• ต้องเป็นคอมมูนิเคชัน >>> อันนี้ต้องทำ สำคัญ ไม่ชอบก็ต้องทำ
• ต้องมีคอนเน็คชัน >>> ถ้าทำไอที่ว่ามาก่อนหน้านี้ทั้งหมดได้ เดี๋ยวมาเองแหละ connection อ่ะ
• ต้องมีเพื่อนในหลายวงการ ทั้งหมอ นักกฎหมาย วิศวกร อาจารย์ นักธุรกิจ คนทำคอนเทนต์ อาร์ททิส ยูทูปเบอร์ อินฟลูเอนเซอร์ สทาร์ตอัพฟาวเดอร์ส กัฟเวินเมนท์ออฟฟิศเซอร์ส >>> tinder ช่วยท่านได้ แต่ระวังทักแล้วหาย
• เป็นอินโทรเวิร์ทมากก็ไม่ได้ ต้องใส่หน้ากาก ต้องเข้าสังคม >>> ก็เอาเฉพาะที่จำเป็น
• โลกใบนี้ถ้าไม่โชว์ออฟ ไม่พุทอิทเอาท์แธร์ ไม่เฟคอิทอันทีลยูเมคอิท ก็ไม่มีคนรู้ >>> มีคนรับรู้สักคนกุก็พอใจละ
• ออกไปทีก็เหนื่อย ต้องกลับมาชาร์จพลังเงียบ ๆ ✅ อันนี้จริง
• ต้องวางแผนทางการเงิน >>> ตอนทำงานช่วงแรกวางนะ ทำได้ดีมากแบบเกินเป้าด้วย แต่อย่างว่าแหละ ชีวิตเรามี accident ก็ค่อย build up กันไปใหม่
• ต้องมีเงินเกษียณ >>> คนที่ไม่มีความยืดหยุ่นของงาน เช่น ที่บ้านไม่มีที่นาให้กลับไปทำ มันก็ต้องมีแหละ แต่ถ้าทำทุกข้อได้ดีหมด ก็ไม่ต้องทำข้อนี้ก็ได้ เพราะได้ตายก่อนเกษียณแน่ๆ เอ็งจะเอาเวลาไหนนอน
• เดี๋ยวนี้ห้ามหวังพึ่งลูกมาเลี้ยงตัวเอง >>> ใครพ่อแม่ไม่ได้วางแผนการเงินไว้ก็ลำบากแหละ แบก 2 ทาง แต่ถ้าไม่ทำ ก็ส่งปัญหานี้ให้รุ่นลูกต่อแหละ ก็แล้วแต่อยากให้มันจบที่รุ่นไหน
• ต้องซื้อประกันชีวิต >>> ยังไม่ได้ซื้ออ่ะ ก็รู้แหละว่าต้องซื้อ อ่อ เออ มีอยู่ นิดหน่อย แม่บังคับซื้อ แต่ไม่พอหรอก
• ต้องมีประกันสุขภาพ >>> ไม่มี ก็คงต้องซื้อแหละ
• ต้องบริหารความเสี่ยง ต้องลงทุน ต้องวางแผนลดหย่อนภาษี >>> ทำเท่าที่กำลังทรัพย์จะอำนวย
• ต้องมีทรัพย์สินเป็นของตัวเอง >>> มีพระประธานติดบ้าน โอเคละ
• ต้องมีบ้าน ✅
• มีรถไฟฟ้า ❌ ใช้น้ำมันไปก่อน ก่อนจะช่วยโลก ขอช่วยตัวเองก่อนนะ
• มีคอม ✅✅✅✅✅ มีเยอะจัด แต่ใช้จริงไม่กี่เครื่อง
• มีแท็บเล็ต 🤔 มีแต่ใช้มา 9 ปี ละ จอแหลกละเอียด แต่มันยังเปิด ใช้ได้ ก็ใช้ๆไป
• มีสมาร์ทวอร์ช ❌ กุขอไม่ตามเทคโนโลยีสักอย่างละกัน
• มีไวร์เลสเฮดโฟน ✅ ได้ใช้จริงไม่ถึง 30 ครั้ง ตอนนั้นซื้อมา จะเอาไปใส่วิ่ง ความจริงใส่วิ่งแล้วอันตรายชิบหาย ใส่แล้วความสามารถในการระวังตัวลดลง 80% สุดท้ายการใช้จริงๆคือ function noise cancelling ไว้ใส่นอนตอนเสียงดังๆ
• ต้องมีงานหลัก งานรอง งานเสริม >>> มีงานหลัก และงานรองที่พอจะกินตี๋น้อยได้เดือนละครั้ง สองครั้งแค่นั้น ที่เหลืองานอดิเรก
• งานไซด์ฮัสเซิล >>> คืออะไรวะ เออ ไม่รู้สักอันก็ไม่เป็นไรหรอก ช่างแม่ง

จริงๆ ทุกวัย มันก็มีความเหนื่อยและความยากของมันนั่นแหละ คิดดูสิ วัยรุ่นก็เหนื่อยนะ ไหนจะต้องเล่นกีฬา ต้องหัดดนตรี ต้องมีความรัก มีปัญหาหัวใจ ต้องมีเรื่องวุ่นวาย ต้องค้นหาตัวเอง ต้องสับสนกับเรื่อง 108 ของชีวิตว่าจะไปทางไหนดี เห็นไหม มันก็มีความยากของมันนะ

The post ทำไมวัยทำงานสมัยนี้มันเหนื่อย? แล้วผมมีกี่อย่างที่วัยทำงานต้องมีแล้ว appeared first on บันทึกของเภสัชอู๋.

• ทะเบียนยาจะถูกเชื่อมโยงในหลายมิติขึ้น
• ทั้งบัญชียาหลักแห่งชาติ
• การเชื่อมต่อเพื่อประโยชน์ในการสิทธิรักษาพยาบาล
• นึกถึงอารมณ์ รหัส ปปช ยื่นภาษี ตรวจสอบใบขับขี่ได้

The post Spoiler Alert !!! ประชุม e-submission วันที่ 23/01/66 appeared first on บันทึกของเภสัชอู๋.

ด้านการงาน

ปีนี้เป็นปีที่ด้านการงานพลิกไปพลิกมา เริ่มต้นปีด้วยการทำงานต่อเนื่องจากที่เดิมของปีที่แล้ว เป็นที่ๆเหนื่อยสุดๆ แต่ก็มันสุดๆ เข้าใจคำว่า work hard play hard ก็ที่นี่แหละ แล้วได้เรียนรู้อีก 2 เรื่องใหญ่ๆเลยคือ GHP/HACCP กับ ISO17025 บวกกับได้ดูเรื่องวัตถุอันตรายเป็นครั้งแรกด้วย

ที่ต่อมา ได้ทดลองในบทบาทใหม่คือบทบาทที่ปรึกษาด้านคุณภาพ กับเภสัชกรร้านยาควบคู่กันไป หลังจากห่างหายไปนานกับวงการร้านยาตั้งแต่เลิกกับแฟนเก่า แต่ก็ทำได้ไม่นาน ก็ได้ย้ายมาที่ๆสาม

ที่นี่เรียกได้ว่าอะไรๆก็ดูมั่วที่สุดตั้งแต่เคยทำมา แต่ที่นี่กลับมาทีมงานที่งานไหลลื่น (ในจุดที่ไม่คิดว่ามันจะไหลได้) สบายใจ และครึกครื้นอย่างน่าประหลาด ที่นี่ได้เรียนรู้หลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นได้จับงานทะเบียน (แบบควบ QC/QA) ครั้งแรก ได้ดูเรื่องอาหารเสริม, ยาสมุนไพร แล้วก็เครื่องสำอางด้วย แล้วยังได้ดูยา sterile ในมุมของ QC ครั้งแรก หลังจากสมัยอยู่ GPO ได้ดูในมุมของ QA ฝั่ง utility ไปแล้ว

ซึ่งที่สุดท้ายนี้ แม้ว่าในปีนี้จะพึ่งร่วมงานกันได้เพียง 5 เดือน แต่เรื่องประหลาดก็คือ นับแต่ทำงานที่นี่ มีบริษัทอื่นโทรมาชวนไปร่วมงานมากถึง 11 ครั้ง!!! และบางที่เสนอเงินเดือน โบนัส สวัสดิการให้ดีกว่าในระดับเท่าตัว จนเราลังเลเลยแหละ แต่ด้วยความว่าเราได้เรียนรู้จากปีก่อนๆว่าอะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับเราได้ทำสิ่งที่เรารู้ว่ามันมีคุณค่า และคุณค่าที่เรายังอยู่ที่นี่ก็คือ เราต้องการจะ renew พวกทะเบียนเก่าๆ (ที่แม่งไม่ได้อัพเดทกันเลย) แต่เป็นพวกยากำพร้า ยาขาดแคลน ที่ถ้าทะเบียนพวกนี้หลุด คงไม่เหลือยาพวกนี้ในประเทศไทยอีกแล้ว เราก็อยากจะรักษามันไว้ให้ได้
ทั้งนี้ ทุกๆที่ ต่างก็มีข้อดีและข้อเสีย ต่างกันไป… ละนะ

งานอดิเรก

ปีนี้ได้ทดลองกับบทบาทใหม่ นั่นคือบทบาท telepharmacist กับทาง BeDee ได้มีโปรเจคใหม่กับเพื่อนๆ ได้เปิดเว็บเพิ่มอีก 3 เว็บคือ www.thaitravelguides.com www.headphone-review.com www.thai-registration.com

หลักนิยมในการทำเว็บไซต์เราก็เปลี่ยนไป จากแต่ก่อนที่เราจะเขียนบทความ แล้วเอามาทำ SEO ให้ติดหน้าแรก เราก็เปลี่ยนเป็น สรุปสิ่งที่ได้เรียนรู้มาเท่าที่เวลาและพลังจะเอื้ออำนวย เพื่อแบ่งปันกับคนอื่นๆ และเพื่อเอาไว้ให้ตัวเองเปิดอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา

อ่อ ในปีนี้ได้ลองทำ Affiliate กับทาง involve asia และ accesstrade ด้วยนะ

การเรียน

เป็นปีที่มีโอกาสทางการเรียนเข้ามาเยอะ ไม่ว่าคอร์ส YourNextU ที่ทำงานเก่าซื้อให้ หรือ True Digital Academy ที่ได้ทุนมา แต่เรามี energy ไม่เยอะพอที่จะเก็บให้ได้เยอะๆด้วยแหละ ปีหน้าคงต้อง manage เรื่องการเรียนให้ดีกว่านี้ แต่ก็เอาที่เราไหว ไม่ใช่แค่กับเรื่องเรียนนะ แต่หมายถึงกับทุกเรื่อง เพราะว่า “ความสุข ต้องเดี๋ยวนี้” เมื่อไรที่เราเริ่มไม่มีความสุข เราก็ถอยออกมา เพราะชีวิตมนุษย์มีเรื่องให้ทุกข์เยอะแล้ว

ด้านสุขภาพ

ต้องบอกว่าหลังจากไม่ค่อยใส่ใจเรื่องเวลานอนจนร่างกายเริ่มพังมาช้านาน ปีนี้เป็นปีที่จริงจังกับการนอนมากที่สุด แล้วก็ทำได้ดีขึ้นมาก จากการบันทึกของเรา เราพบว่าใน 1 เดือน มีประมาณ 10 วันที่เราได้นอนมากกว่า 7 ชั่วโมง มี 10 วันที่เราได้นอนประมาณ 7 ชั่วโมง มี 5 วันที่เราได้นอนประมาณ 6 ชั่วโมง และมีวันที่เราได้นอนน้อยกว่า 6 ชั่วโมงแค่ประมาณเดือนละ 5 วันเท่านั้น ซึ่งถือว่าทำได้ดีกว่าเมื่อก่อนมากๆ

ส่วนการออกกำลังนั้น ต้องบอกว่า เราไม่ได้โหมออกหนักเท่าแต่ก่อน แต่ว่าพยายามทำให้ต่อเนื่อง วันนั้นขี้เกียจ หรือยุ่งๆ ไม่อยากออก ก็จะแค่ออกไปเดินเฉยๆก็พอ แต่ด้วยความที่ไม่ออกหนักเท่าแต่ก่อน ประกอบกับระบบเผาผลาญห่วยลง ทำให้น้ำหนักขึ้นมาหลายโลเลย หลักๆเลยคือไม่ค่อยคุมอาหาร + กินน้ำหวาน ต่อไปคงต้องพยายาม balance ระหว่างสุขภาพ กับ ความสุขให้ดีกว่านี้ เพราะถ้าเป๊ะจนไม่มีความสุขก็ไม่เอา ในทางกลับกัน ถ้าเราสุขภาพไม่ดี เราก็ไม่มีความสุขอีกเหมือนกัน

ด้านครอบครัว

พ่อกับแม่ก็มีความสุขดี พ่อใช้ชีวิตหลังเกษียณด้วยการเข้าป่า ส่องสัตว์ ถ่ายรูป ส่วนแม่ก็เที่ยวต่างประเทศ ไม่ก็ไปคาเฟ่ มีแต่เรานั่นแหละที่ไม่ค่อยกลับบ้าน

ด้านความสัมพันธ์กับเพื่อนๆ

เป็นอีกปีที่ห่างหายกับเพื่อนๆไปมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าให้แบ่งเพื่อนเป็น 3 กลุ่ม
กลุ่มแรก เพื่อนมัธยม กลุ่มนี้ส่วนใหญ่ยังไม่แต่งงาน และยังเป็นวัยรุ่นสร้างตัวกันซะส่วนมาก เพื่อนๆหลายคนก้าวหน้าไปไกลมากจริงๆ แต่ก็แลกมากับเวลาที่แต่ละคนลดน้อยลงไป

กลุ่มสอง เพื่อนเภสัช เพื่อนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่แต่งงาน มีลูกกันแล้ว ก็วุ่นๆอยู่กับการสร้างครอบครัวซะส่วนใหญ่

กลุ่มสาม เพื่อนที่ทำงาน
อาจจะด้วยเพราะเราขึ้น M level ตั้งแต่อายุยังน้อย ทำให้เพื่อนร่วมงานเราส่วนมาก จะเป็นในลักษณะ หัวหน้ากับลูกน้องมากกว่า หรือถ้าใน M level เหมือนกัน ก็จะเป็นพี่ๆที่เป็นรุ่นใหญ่ซะส่วนมากเลย กลายเป็นถ้าเป็นเพื่อนสมัยทำงาน จะได้เจอกับกลุ่มอื่นมากกว่า เช่น ที่ทำงานอื่นที่เราไปปรึกษาเรื่องงาน หรือรุ่นน้อง หรือเพื่อนที่รู้จักจากงานอดิเรก เพื่อนร่วมงานจริงๆคงมีตอนแก๊ง GPO Siripol Srihengpibool Pang B. Thanawan นี่ปีนี้เรานัดกันน้อยไปนะ จัดด่วน 555555

ด้านความรัก

ปีนี้เป็นปีที่ห่างหายจากแฟนคนที่แล้วอย่างสมบูรณ์ เป็นปีที่จีบผู้หญิงคนนึงมายาวนาน แต่ก็ไม่ติด แล้วเราก็พอเท่านี้ และเป็นปีที่เราได้ทดลองมีความสัมพันธ์แบบ FWB แต่ก็พบว่ามันคงไม่ค่อยเหมาะกับเราสักเท่าไร มั้งนะ 555
แต่ความสัมพันธ์กับแฟนเก่าๆคนก่อนๆกลับๆมาในรูปแบบเพื่อนพี่น้อง ที่สบายใจและดีกว่าเดิมอย่างน่าประหลาด ที่สำคัญคือเราได้เรียนรู้ว่านับตั้งแต่มีแฟนคนแรกเมื่อ 18 ปีที่แล้ว นับจนถึงวันนี้ เรากล้าหาญและเข้มแข็งมากมายขึ้นมากจริงๆ

ด้านธรรมะ

ปีนี้ปฏิบัติได้น้อยลง จาก 1-2 ปีก่อน สวดมนต์วันละ 1 ชั่วโมง นั่งสมาธิ 15 นาที ปีนี้สวดวันละ 15 นาที นั่งสมาธินั่งบ้าง แต่ไม่ค่อยได้นั่ง เพราะว่าขี้เกียจ 55555 แต่ว่าเป็นปีที่ได้ไปวัดใหม่ๆเยอะมากกกกกก พึ่งรู้ตัวเมื่อ 2-3 ปีนี้เองว่าเราเป็นคนชอบเที่ยววัด เพราะวัดเหมือนสถานที่บันทึกประวัติศาสตร์ในชุมชนที่ได้รับการรบกวนจากกาลเวลาน้อยที่สุด การไปเที่ยววัดเลยได้เห็นทั้งศิลปวัฒนธรรม วิถีชีวิต จิตวิญญาณ เหมือนได้ศึกษาทั้งประวัติศาสตร์ และสังคมศาสตร์ไปในตัว

ส่วนเรื่องลี้ลับปีนี้ไม่ค่อยเจอเรื่องพีคเท่าไร ซึ่งก็ดีแล้ว ไม่เหมือนเมื่อปี 2019 พีคจัดๆ แต่ล่าสุดก็แอบไปเจอมาที่วัดแจ้งศิริสัมพันธ์นิดนึง 55555

สรุป

โดยรวมปีนี้ เป็นปีที่ชีวิตขึ้นๆลงๆ แต่ได้เข้าใจตนเองมากขึ้น ทำให้ใช้ชีวิตแบบ inside out มากขึ้น จากที่แต่ก่อนเราใช้ชีวิตแบบ outside in เป็นหลัก แล้วก็เป็นปีที่ได้ซื้อบ้านของตัวเอง แบบฉุกละหุกมาก เพราะทำเรื่องทั้งหมดภายใน 1 เดือน แล้วย้ายของจาก 2 หอ มาในวันเดียว แล้

The post สรุปชีวิตปี 2022 appeared first on บันทึกของเภสัชอู๋.

• พอสู้ไม่ได้ก็เข้าบอลหนัก + แรง และถ้าได้เป็นเจ้าภาพกรรมการจะแทบไม่แจกเหลืองเลย และพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ใช้ VAR ให้ได้ หาข้ออ้างไปเรื่อยได้ทุกปี เอานักเตะไปก็เจ็บเปล่าๆ ที่ผ่านมาเสียนักเตะดีๆไปกับรายการนี้กี่คนละ
• ไม่มีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดี พอได้เป็นเจ้าบ้านก็เอาเถื่อนเข้าว่า ทุบรถบ้าง ขว้างปาสิ่งของบ้าง เบาๆหน่อยก็ยิงเลเซอร์ใส่บ้าง แบบมืงชนะในบ้านกุ มืงตายแน่ๆ กี่ปีๆก็แก้ไม่เคยได้ รายการเรทติ้งดี รายได้เยอะ แต่ไม่เคยคิดจะแก้เรื่องพื้นฐานแบบนี้
• พอรู้ว่าต่อบอลสู้ไม่ได้ ก็เอาสนามห่วยๆมาใช้จัด จะได้โยนบอลวัดดวงใส่กัน แต่นักเตะก็เสี่ยงเจ็บอีก
• คุณภาพกรรมการ ห่วยเสมอต้นเสมอปลาย คือกรรมการห่วยกว่ากรรมการไทยลีค 1 อีก ดีไม่ดีห่วยกว่า ไทยลีค 2 ด้วยซ้ำ แต่ก็ให้ดีกว่าไทยลีค 3 อยู่
• ยังไม่นับปัญหาเรื่องนอกสนาม เช่น พวกสนามซ้อม โรงแรม ที่มีประเด็นปัญหาทุกปี แต่ไม่ค่อยเป็นข่าว
• คะแนน FIFA ได้น้อยกว่าอุ่นเครื่องอีก บางที ชนะครบ 8 นัด ได้มาแค่ 3 คะแนน เพื่อ!!! เสียดายเวลา เอาเวลาไปอุ่นเครื่อง FIFA day ซะยังดีกว่า
• พอรายการมันไม่มีคุณภาพ สโมสรก็ไม่อยากปล่อยนักเตะ เพราะปล่อยไปนอกจากประสบการณ์ไม่ค่อยได้แล้ว ยังเสี่ยงได้นักเตะพิการกลับมาเลี้ยงดูอีก พอนักเตะมันไม่ได้ full team จริงๆ มันจะมองว่าเป็นการซ้อมทีมชาติก็ได้นิดๆหน่อยๆ แค่บางตำแหน่ง

ผมไม่เห็นว่าการเข้าร่วม AFF ของไทย จะได้ประโยชน์อะไรเลย ค่าลิขสิทธิ์ก็โดนโก่งราคาจนเกือบไม่มีคนซื้อ ในขณะที่ถ้า AFF ไม่มีไทยเมื่อไร เน่าทันที เรทติ้งตกกระจาย สปอนเซอร์หนีหายแน่ๆ เพราะที่นัดที่เรทติ้งดีๆ หลักๆมีแต่นัดแข่งกับไทยเท่านั่นแหละ

ผมว่าไทยควรถอนทีมไปซะ ให้เค้าไปให้จัดการอะไรๆให้เป็นมาตรฐาน เพราะตั้งแต่ดูรายการนี้มากว่า 20 ปี รายการนี้ไม่เคยพัฒนามาตรฐานห่าไรเลย แล้วไม่ต้องส่งทีมเยาวชนไปด้วย เอาเด็กไปแขนขาหักเปล่าๆ ไม่ได้ช่วยให้ไทยพัฒนาอะไรเลย

The post ไทยเราได้อะไรจากการแข่งบอล AFF? appeared first on บันทึกของเภสัชอู๋.

โลกของเกมส์คืออะไร ความฝัน หรือ ความจริง?

โลกของเกมส์คือ Borderland เป็นดินแดนระหว่างความเป็นกับความตาย เป็นเกมส์ที่ยมฑูตต้องการทดสอบคนที่ยังสู้เพื่ออยากมีชีวิตอยู่ หากเคลียทุกเกมส์และรอดไปได้จะได้รับสิทธิเลือกว่า จะอยู่ต่อเป็นพลเมืองถาวรที่ borderland แบบไม่ต้องเล่นเกมส์เพื่อต่ออายุ VISA อีกต่อไป หรือจะไม่รับสิทธิพลเมืองแล้วกลับไปที่โลกมนุษย์ แต่ถ้าหากตายในเกมส์ก็จะไปยมโลกทันที (ตายในโลกจริง)

คนที่เลือกอยู่ต่อเป็นพลเมือง ในโลกจริงจะอยู่หรือตาย?

อาจจะเป็นได้ทั้งเป็นเจ้าชายนิทรา และตายจริง แต่ความจริงไม่ได้สำคัญนัก เพราะมิติเวลาต่างกันมาก บางคนอยู่ใน Borderland เป็นปี แต่เวลาในโลกจริงผ่านไปแค่ไม่กี่นาที และสุดท้ายเดี๋ยวก็ตายใน Borderland อยู่ดี ถ้าเล่นเกมส์แพ้ player

คนขายหมวก ทำไมมาใน Borderland ก่อนพระเอกได้เป็นเดือน?

มิติเวลาไม่แน่นอน และไม่มีเหตุผล ดูจากการโตของต้นไม้และการเน่าเปื่อยก็ได้ จริงอยู่ที่ขายหมวกอยู่ในภาวะเฉียดพร้อมๆกับพระเอก แต่มิติเวลาต่างกันมาก สาวนักธนูก็เหมือนกัน โคม่าพร้อมๆกับพระเอก แต่พึ่งมาอยู่ใน Borderland ได้ 42 วัน ดังนั้นใน Borderland จึงมีคนเข้ามาเรื่อยๆ แม้ว่าเหตุการณ์เฉียดตายจะเกิดใกล้ๆกัน

ทำไมคิงดอกจิกถึงเลือกเป็นพลเมืองที่ Borderland?

เพราะต้องการใช้ชีวิตด้วยเจตจำนงค์แห่งเสรีกับเพื่อนๆ

ทำไมคิงข้าวหลามตัดถึงเลือกเป็นพลเมืองที่ Borderland?

เพราะในโลกความจริง คิงข้าวหลามตัดเป็นทนาย แต่ต้องฝืนใจกับระบบทุนนิยมและความยุติธรรมที่บิดเบี้ยว จึงอยากสร้างโลกที่ยุติธรรมและเท่าเทียมขึ้นมา

ทำไมควีนโพธิ์แดงถึงเลือกเป็นพลเมืองที่ Borderland?

ควีนโพธิ์แดงเคยเป็นจิตแพทย์ ต้องการอยู่ที่ Borderland เพื่อศึกษาจิตใจของมนุษย์ เกมส์ของควีนโพธิ์แดงทุกเกมส์เลยเล่นกับจิตใจ เกมส์ 7 โพธิ์แดงที่แก๊งพระเอกตายหมด ก็เพื่อต้องการจะศึกษาว่าในกลุ่มเพื่อนที่รักกันมาก ถ้าต้องมีคนเดียวรอด จะตัดสินใจยังไง หรือว่าเลือกตายหมดทุกคนแล้วให้คนแปลกหน้ารอด เกมส์ 10 โพธิ์แดงก็ต้องการศึกษาจิตใจอะงุนิที่พึ่งฆ่าเพื่อนมา ว่าจะทำยังไงกับ the beach ที่เพื่อนสร้างมาและหลงไหลจนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ทำไมคิงโพธิ์ดำถึงเลือกเป็นพลเมืองที่ Borderland?

คิงโพธิ์ดำเคยเป็นหน่วยรบพิเศษ ไปทำภารกิจแล้วเพื่อนกำลังจะตาย แล้วยื่นปืนให้ตัวเองฆ่า เลยฝังใจว่า การตายคือการช่วยเหลือคนให้รอดพ้นจากความเจ็บปวดและหวาดกลัว จึงอยู่ที่ Borderland เพื่อกำจัดความเจ็บปวดและหวาดกลัวให้หมดไป ด้วยการฆ่าทิ้งให้หมด

ฉากออนเซนพระเอกได้กับนางเอกหรือเปล่า?

ไม่ได้กันฉากออนเซน เพราะมัวแต่ดูช้าง แต่ไปต่อกันที่เต้นท์ แต่ในหนังตัดออก

หลังจากกลับมาโลกมนุษย์แล้ว ตัวละครยังจำเรื่องได้ Borderland ได้หรือไม่?

จำไม่ได้ แต่จะคุ้นๆ จะมีผลเหมือนกับเคยผ่านเหตุการณ์นั้นมาจริงๆ แต่จำเหตุการณ์นั้นไม่ได้ ดังนั้นจะได้ skill จากเหตุการณ์นั้นมาด้วย เช่น พระเอก ก็ได้ความกล้าหาญกลับมา กล้าไปทักนางเอกก่อน ไม่ได้เป็นไอขี้แพ้เหมือนแต่ก่อน

อารมณ์จะเหมือนจำชาติที่แล้วไม่ได้ แต่เจอคนนี้ก็รู้สึกเหมือนน่าจะรู้จักกันมาก่อน หรือพอทำเรื่องนี้ก็รู้สึกคุ้นเคยเหมือนเคยทำมาก่อน หรืออาจจะพอจำได้บ้างถ้ามีสิ่งมากระตุ้น แต่ความจำจะ recall ได้แบบขาดๆหายๆ ไม่ชัดเจน

ทำไมอันถึงรอดกลับมาได้ทั้งๆที่ตายแล้ว?

กลับมาได้ เพราะคุอินะตอบว่าไม่รับสิทธิการเป็นพลเมือง แล้วจับมืออันมาด้วย พร้อมบอกว่ากลับไปด้วยกันนะ เป็นอันว่า กลับด้วยกัน แม้ว่าเจ้าตัวไม่ได้ตอบ อีกอย่างอันบรรลุเงื่อนไขคือไม่ได้ตายในเกมส์ (ตายหลังคิงโพธิ์ดำตาย) ทำให้ยังมีสิทธิกลับมาได้อยู่

คุอินะเป็นผู้หญิงหรือกระเทย?

เป็นกระเทย แต่นักแสดงเป็นผู้หญิงจริง

ทำไมคิงข้าวหลามตัดถึงยอมตาย?

มันชนะแล้วโยนเกมส์ เพราะได้เข้าใจสิ่งที่ตัวเองหาคำตอบแล้ว

ทำไมผู้หญิงที่อยู่กับนักธุรกิจในเกมส์แจ็คโพธิ์แดงถึงตอบผิด ทั้งๆที่นักธุรกิจบอกคำตอบที่ถูก?

เพราะผู้หญิงกลัวว่าจะโดนหักหลัง เลยแอบไปแท็กทีมกับแจ็คโพธิ์แดง โดยการแอบบอกคำตอบกันด้วยการหยิบขนม แต่โดนแจ็คโพธิ์แดงซ้อนแผนฆ่าตายก่อน

ไพ่ Joker ตอนท้าย สื่อถึงอะไร?

ต้องเข้าใจก่อนว่า

• ไพ่ตัวเลขจะแข่งกับผู้เล่นที่มีอายุ VISA เหมือนกัน เพียงแต่อยู่ฝั่งผู้สร้างเกมส์ และได้ต่ออายุ VISA จากจำนวนคนที่ฆ่าได้ในเกมส์
• ไพ่หน้าคนคือพลเมือง จะแข่งกับพลเมืองในประเทศนั้นจริงๆ ซึ่งพลเมืองก็คือคนที่เคยเคลียเกมส์ได้มาก่อน และเลือกรับสิทธิพลเมืองที่ Borderland
• ดังนั้นไพ่ Joker ก็ผู้ดูแลระบบ หรือหมายถึงยมฑูตนั่นแหละ

The post รวมคำถามที่คนมักสงสัยใน Alice in Borderland appeared first on บันทึกของเภสัชอู๋.

อืมมมม….. ที่ผ่านมาผมเองก็ไม่เคยใช้คอม Intel สักรุ่นเลยนิหว่า ถ้าไม่นับคอมห้องสมุด หรือสำนักงานอ่ะนะ

คอมที่เคยใช้ก็มี

PC เครื่องแรก Athlon Thunderbird
PC เครื่องสอง Athlon IIx4
PC เครื่องสาม A6
PC เครื่องสี่ Bulldozer x8
PC เครื่องห้า A8
PC เครื่องหก A10
PC เครื่องเจ็ด Bulldozer x4
PC เครื่องแปด Ryzen 5 2600

notebook เครื่องแรก AMD Athlon 64
notebook เครื่องสอง Phenom IIx4
notebook เครื่องสาม A8
notebook เครื่องสี่ Ryzen7 5700U

เป็น AMD หมดเลย!

การ์ดจอก็เคย NVIDIA GeForce 256 อันเดียว จากนั้นก็ ATI พอเปลี่ยนชื่อมาเป็น AMD ก็ AMD มาตลอด แต่การ์ดจอแรงสุดที่ใช้แค่ RX570 แค่นั้น เพราะไม่ได้เป็นสายเกมส์เท่าไร

ถามว่ามันดีหรอ ตัว CPU ดีนะ แต่การ์ดจอปัญหาเยอะมาก แต่เหตุผลหลักๆที่ใช้ก็คือมันถูกนั่นแหละ แต่หลังๆก็แพงละ ตั้งแต่ยุค Ryzen ก็แพงมาเรื่อย อนาคตอาจไปใช้ Intel ก็ได้

เพราะฉะนั้น ผมคงเป็นผู้ใช้ตลาดล่างๆจริงๆนั่นแหละ 55555

The post คนใช้ AMD เป็นกลุ่มตลาดล่างจริงดิ!!! appeared first on บันทึกของเภสัชอู๋.

แต่ครั้งนี้ จะตอบแบบจริงจังจริงๆครั้งแรกในชีวิต

คือกลับแล้ว ไปทำอะไร มันขึ้นกับว่า อย่างแรก มีนัดหรือคิวไปไหนต่อไหม ถ้ามีก็ตามนั้นแหละ
แต่ถ้าไม่มี มันขึ้นกับว่า วันนั้น เจออะไรมาบ้าง หนักแค่ไหน แล้วเหลือพลังกาย กับพลังใจ มากแค่ไหน
ถ้าพลังกาย กับ พลังใจ เหลือเยอะ แน่นอน ทำงานครับ งานอดิเรก อะไรก็นั่งทำไป ได้เงินบ้าง ไม่ได้เงินบ้าง แต่ก็ทำงาน แต่ถ้าไม่ทำงาน ก็เรียน อันที่เนื้อหามันหนักๆหน่อย วิชาการจ๋าๆจริงจังหน่อย

ถ้าพลังกายเหลือเยอะ แต่ พลังใจเหลือน้อย ออกกำลังกายครับ วิ่ง ไม่ก็ว่ายน้ำ แล้วตอนมันเหนื่อยมากๆ มันจะฮีลจิตใจที่เจ็บปวดมาในวันนั้นไปในตัวด้วยนะ เหมือนมันจะลืมไปเอง แล้วถ้าวันต่อมาเป็นวันหยุด ก็คือไปทำบุญ ไม่ก็ไปเที่ยวต่อเลย

ถ้าพลังกายเหลือน้อย แต่ พลังใจเหลือเยอะ อันนี้จะนอนอ่านหนังสือ ไม่ก็ดูคลิปพวกมีสาระหน่อย อย่างประวัติศาสตร์สมจิตร วงษ์เทศ อะไรแบบนี้ แต่จะไม่ดูอะไรหนักๆ ดูแบบพอให้มีสาระ แต่ก็ชิวๆอยู่

ถ้าพลังกายเหลือน้อย แล้วพลังใจก็เหลือน้อยด้วย อันนี้นอน ถ้าไม่นอนก็เล่นเกมส์ ถ้าไม่เล่นเกมส์ ก็ดูหนัง แต่ถ้าหิวด้วยก็ออกไปปิ้งย่างคนเดียวก็มี ทำอะไรก็ได้ที่ไม่ต้องใช้ความคิด ใช้พลังอะไรทั้งนั้น ตามใจตัวเองให้เต็มที่

เพราะฉะนั้น งาน และ สังคมที่ทำงาน (+การเดินทาง) มีผลมากๆว่า evening + night routine จะเป็นแบบไหน บางที่คือกลับมาหมดทั้งพลังกายพลังใจแทบทุกวัน ก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจาก นอน ดูหนัง เล่นเกมส์ วนไป เพราะเคยลองฝืนแบบ energy ไม่เหลือแล้ว ผลคือ วันต่อมา พังทั้งวัน กลายเป็นวันที่ว่างเปล่าไปเลย

The post เลิกงานแล้ว กลับบ้านไปทำอะไรบ้าง? appeared first on บันทึกของเภสัชอู๋.